Bu aralar yazmak gelmedi içimden, biraz kendimle meşguldüm sanırım.
Bloğumu çok ihmal ettim.
Tekrar eşarp takmaya başladım.
Biraz zahmetli geliyor bana eşarp takmak üniversiteden beri...
Şal ütü ve iğne istemediğinden taaa üni.yıllarından beri şal takıyordum.
Hatta Amerika'da yüksek lisansımı yaparken de kaldığım evde ütü yoktu, sonradan alsam da masası yoktu bu sefer de, hatta küçük ütü masalarından da almıştım ama oyuncak gibi kalıyordu...
O nedenle ipekşallar Türkiye'de bu kadar yaygın olmaya başlamadan önce ben şallara geçmiştim.
Ben sizden önce başladım demiyorum tabi... ;) :p
Resimlerimi pek yayınlamıyordum ama, bundan böyle beni eşarplı daha çok göreceksiniz gibime geliyor.
YAŞIM İLERLEDİKÇE
Yaşım ilerledikçe daha çok anlıyorum
Ne büyük nimet olduğunu ah ey güzel gün
Boş yere üzülmekte mana yok, anlıyorum
Kadrini bilmek lazım artık her açan gülün
Şükretmek türküsüne daldaki her bülbülün
Yanmak da olsa artık aşk ile yaşıyorum
-Cahit Sıtkı Tarancı
Bu aralar tam da böyle hissediyorum.
Bize verilen "yaşam" denen bu nimetin kıymetini bilerek, dolu dolu yaşamak, hayatı ıskalamamak isteği benimkisi...
"Yanmak da olsa aşk ile yaşıyorum."
Gördüğünüz irmik tatlısı, Dr.Oetker'in hazır irmik tatlılarından.
Eşimle evlendiğimizden beri hastasıyız diyebilirim. :)
Tam bir kalori bombardımanı tabi,
Immmmm yanına da muzlu süt...
Bu güzel şişeyi nerden bulduğumuzu ne siz sorun ne ben söyliyim :p
Marmara Forum sinemalarına gidenler bilir;
Geçenlerde, eşim,
kardeşim ve eşi hep birlikte sinemaya gittik ve ordan aldığımız buzlu içeceklerin kabıydı bu.
Hatta sonra mağazaları dolaşırken elimizde bu şişelerle gezdik,
Tüm bu eziyet,
Hepsi sizin için sayın seyirciler :p
Size bir kare poz verebilmek için, aldım elimde gezdirdim,
Bi de uzun görseniz, bakmayın resimde tıknaz çıkmış.
Sonra alışveriş yaptığım bir mağazadan acıdılar da bir poşet verelim diye teklif ettiler.
Niye benim aklıma daha önce gelmediyse... :)))
Burda da gene mağaza mağaza dolaşmaktan yorulmuş bir ben ve yemek yemekten gayet mutlu olan bir ben var.
Geçenki yazımda bahsetmiştim, arkadaşlarımı evime davet edeceğimi söylemiştim.
Sonunda ortaokul, lise ve sonrasında üniversite yıllarından arkadaşlarımla harika vakit geçirdik.
Toplu resim çekilmeyi yine unuttum ama en azından soframın resmi var. :)
Eve gelen bebek kokusu ve çocukların "Bu evde çocuk yok mu?!" sorusu üstüne, "Olsa mı ki?" diye düşünmeye başladım doğrusu... :)))
Canım arkadaşlarım hala aynı ortaokuldaki gibiler maşallah.
Hepsini çok özlemişim.
İyi geldiler, evime neşe kattılar.
Hemen gelecek aya randevulaştık.
Arkadaşlarımı ağırladıktan sonra, her ne kadar pert olsam da, öyle mutlu oluyorum ki, mümkün olsa yakalarına yapışıp hiç gitmesinler isteyeceğim. :)
İşte bu da sofram.
Menüde ne mi vardı:
Artık soframın ayrılmaz bir parçası olan brokoli,
Çikolatalı muffinler,
Kısır,
Patates salatası,
Garnitürlü makarna salatası,
Tahinli kek,
Yaprak sarma,
Talaş böreği, (yazmayı unutmuşum)
Ballı, fındıklı muz...
Afiyetle yedik,
Daha doğrusu en çok ben yedim sanırım, çünkü diğerleri çocuklarıyla uğraşmaktan yiyemediler. :)
Hatta bir ara, arkadaşım 6 aylık oğlunu kucağıma verdi de o sırada ıslak mendil isteyen diğer arkadaşıma ıslak mendil vereyim diye kucağımda Kuzey'le mutfakta döndüm durdum, bir yandan çalan telefon...:))
Dedim demek çocukla iş yapmak bu yüzden zor. :))
Alt tarafı mutfak çekmecesinden bir ıslak mendili verecektim.
Hatırladıkça gülüyorum. :)))
***
Benden böyle, sizden ne haber?
Nadiren post hazırladığım için genelde herşeyden biraz bahsediyorum.
Aslında elimde o kadar çok malzemem var ki...
Desteğiniz ve
facebook ve
twitter'dan takipleriniz beni çok mutlu ediyor emin olun.
Kucak dolusu sevgiler,
Tez vakitte bahar havaları dileyerek son veriyorum bu postuma...
Sevgiyle...
